transplantologia wrocław

Nie było wzrostu odsetka echinocytów w rodzinach PED3 i PED5, jak zbadano metodą Storch i in. (18), a elektrody wewnątrzerytrocytarne były prawidłowe u 3 chorych członków rodziny PED3, III-15 PED4 i wszystkich dotkniętych członków PED5. Współczynniki glukozy w CSF / surowicy uzyskano od 3 dotkniętych członków rodziny PED3 (0,35, 0,45 i 0,49), III-15 PED4 (0,54) oraz wskaźnika indeksu PED5 (0,50). Bezpośrednie sekwencjonowanie SLC2A1 ujawniło 2 różne mutacje punktowe w rodzinach PED2 i PED4, które stwierdzono u wszystkich osób dotkniętych PED. W rodzinie PED2 wykryliśmy mutację c.G1119A, przewidując podstawienie seryny dla glicyny w pozycji 314 (p.G314S), zlokalizowanej w ósmym odcinku transbłonowym (Figura 5, C i E). Mutacja została również wykryta u nieobjętej chorobą osoby i musiała zostać przekazana przez jej zmarłą matkę, która również została uznana za nieobjętą chorobą, wskazując najprawdopodobniej 2 przypadki niedyspozycji. Jedna dotknięta osoba (III-12) nie wyraziła zgody na udział w badaniu. W rodzinie PED4 zidentyfikowano mutację c.G1002A, prognozując podstawienie treoniny alaniną w pozycji 275 (p.A275T) na końcu cytoplazmatycznym odcinka transmembranowego 7 (Figura 5, D i E). Ta mutacja doskonale kosegreguje z fenotypem PED. G314 jest wysoce i A275 gorzej konserwowany w GLUT1 od innych gatunków i innych ludzkich transporterów glukozy (Figura 5, C i D). Obie mutacje nie zostały wykryte w 150 normalnych kontrolach. Żadnych mutacji w SLC2A1 nie można było wykryć w rodzinach PED3 i PED5 przez sekwencjonowanie całego regionu kodującego i sąsiadujących miejsc składania. Multipleksowa zależna od ligacji analiza amplifikacji sond (MLPA), przeprowadzona dla wszystkich egzonów SLC2A1, również wykluczyła anormalną zmianę liczby kopii w tych 2 rodzinach. Aby wykazać, że te 2 mutacje prowadzą również do obniżonego transportu glukozy, wprowadziliśmy je do cDNA SLC2A1 i zmierzono wychwyt glukozy w oocytach Xenopus. Wychwyt został w znacznym stopniu zredukowany dla obu mutacji w porównaniu z WT, potwierdzając ich znaczenie patofizjologiczne (Figura 5F). Pobór 86Rb + był prawidłowy dla obu mutacji (G314S, 0,35. 0,01 pmol / oocyt, A275T, 0,22. 0,06 pmol / oocyt, WT, 0,28. 0,06 pmol / oocyt, H2O, 0,16. 0,01 pmol / oocyt), co sugeruje, że te 2 mutacje nie może indukować zwiększonej przepuszczalności GLUT1 do kationów, jak zaobserwowano dla mutacji Q282_S285del. Kinetyka, stabilność białka i transport zmutowanych i transporterów WUT GLUT1. Zmniejszona szybkość transportu glukozy, jak określono dla wszystkich 3 mutantów GLUT1, może być spowodowana kilkoma różnymi defektami na poziomie białka, takimi jak zmniejszenie (a) szybkości transportu samego zmutowanego transportera; (b) powinowactwo transportera do glukozy; (c) stabilność białka; lub (d) transport białka do błony powierzchniowej. Aby rozróżnić te różne mechanizmy, przeprowadziliśmy dodatkową ocenę danych i eksperymenty. Kinetyczna analiza pomiarów wychwytu w oocytach pokazanych na Figurze 3A i Figurze 5F ujawniła, że wszystkie mutacje znacząco zmniejszyły Vmax bez wpływu na Km (Figura 6A). Western bloty sugerowały równą produkcję i stabilność mutantów w porównaniu z białkiem WT (Figura 6B), a immunocytochemia wskazała, że wszystkie 3 mutanty zostały prawidłowo wstawione w membranę na powierzchni komórki (Figura 6C). Wnioskujemy zatem, że zmutowane transportery utraciły swoją wewnętrzną zdolność do przenoszenia glukozy przez błonę komórkową bez wpływu na Km, stabilność białka lub handel. Figura 6Kinetyki, stabilność białka i traffickowanie wszystkich 3 mutantów w porównaniu z transporterami WUT GLUT1
[hasła pokrewne: olx węgrów, zakrzepica żył objawy, zapalenie okostnej objawy ]