Zachorowalność na dziedziczny polineuropatologiczny rak jelita grubego i możliwość przeprowadzenia badań molekularnych w kierunku choroby ad 6

Mutacje można ominąć z powodu ograniczeń technicznych i nie analizowaliśmy trzech mniejszych genów, PMS1, PMS2 i MSH6, które są predysponującymi czynnikami dla tej choroby. Liu i in. zastosował kilka metod wykrywania mutacji w czterech genach naprawy niedopasowania DNA i odkrył mutację w 70 procentach rodzin z dziedzicznym niepolipowatym rakiem jelita grubego, które spełniało kryteria Amsterdamu dotyczące choroby39. Autorzy ci doszli również do wniosku, że niektóre mutacje uniknęły wykrycia. Kolejnym czynnikiem, który mógł nas skłonić do niedoszacowania częstości populacyjnej dziedzicznego niepolipowatego raka jelita grubego jest to, że badaliśmy tylko pacjentów z rakiem jelita grubego, chociaż rak jelita grubego stanowi nie więcej niż dwie trzecie nowotworów w dotkniętych chorobą rodzinach. 40 Badanie pacjentów z rakiem endometrium w przypadku dziedzicznej niepolipozy rak jelita grubego zwiększyłby szacunki częstotliwości populacji. Żaden z pacjentów bez błędów replikacji spełniał kryteria Amsterdamu, ale jest prawdopodobne, że badania przesiewowe pod kątem błędów związanych z replikacją nie identyfikują pacjentów z innymi rodzajami dziedzicznego raka jelita grubego i że istnieją jeszcze niezidentyfikowane zespoły dziedzicznego raka okrężnicy i odbytnicy. W każdej uczestniczącej jednostce jeden lekarz był odpowiedzialny za organizację pobierania próbek. Uzyskaliśmy próbki od dwóch trzecich wszystkich pacjentów z rakiem jelita grubego, którzy byli leczeni w uczestniczących jednostkach podczas badania. W przypadku pozostałej trzeciej pacjentki nie wyraziły zgody na udział, wykonano awaryjne laparotomie lub niewłaściwie pobrano próbki.
Nie można wykluczyć, że próbki od pacjentów z rakiem jelita grubego w wywiadzie rodzinnym były nadreprezentowane. Takie nastawienie może spowodować przecenienie częstości dziedzicznego niepolipicznego raka jelita grubego. Jednak odsetek młodych pacjentów (mniej niż 50 lat) w naszej serii (8 procent) był taki sam jak w kompletnym rejestrze raka dla tego obszaru geograficznego, co wskazuje, że pobieranie próbek było bezstronne w odniesieniu do wieku.
Tylko 3 z 10 mutacji (u pacjentów 52, 115 i 179) nie było wcześniej zidentyfikowanych w wielu, najwyraźniej niepowiązanych rodzinach fińskich.35,38 Badania rodzin fińskich z wrodzonym niepolipowatym rakiem jelita grubego były rozległe, a najczęstsze mutacje w populacja została prawdopodobnie zidentyfikowana.16,17,35,37,38 Pięciu z 10 pacjentów z mutacjami linii zarodkowej w naszym badaniu byli członkami wcześniej zidentyfikowanych rodzin. Chociaż fińska dziedziczna reumatoidalna rejestracja raka jelita grubego od ponad 10 lat promuje badania kliniczne w tych rodzinach, 12 tylko w dwóch (pacjenci 115 i 483) to nowotwory rozpoznane w badaniu przesiewowym. Sugeruje to, że potrzebne są jeszcze bardziej intensywne badania przesiewowe.
Analiza wszystkich nowotworów jelita grubego pod kątem błędów związanych z replikacją, a następnie bezpośrednie sekwencjonowanie MLH1 i MSH2 u pacjentów z błędami replikacji jako strategia wykrywania dziedzicznego raka jelita grubego niepolipozy nie była badana na dużą skalę lub w sposób prospektywny. Wyniki naszych badań potwierdzają wykonalność tego podejścia, ale sugerują również, że dzięki pewnym modyfikacjom można byłoby poprawić skuteczność badań przesiewowych
[przypisy: alprazolam, dronedaron, bupropion ]
[hasła pokrewne: zespół lyncha, zespół mielodysplastyczny, zespół pradera williego ]